აბუ დარი (კ.ი.მ.ა.) გვიამბობს, რომ ზოგმა
ადამიანმა ალლაჰის შუამავალს (ა.დ.მ.) უთხრა: “ო, უფლის შუამავალო! მთელი
ალაფი მდიდრებმა წაიღეს. ისინი სალათს ისევე ასრულებენ, როგორც ჩვენ. უხვი
სადაქას (ქველმოქმედების) საშუალებას კი მათი სიმდიდრე აძლევთ. ამაზე მან
(ალლაჰის შუამავალმა (ა.დ.მ.)) უპასუხა: “განა ალლაჰმა არ გიბრძანათ, რომ
სადაქა თქვენი შესაძლებლობების მიხედვით უნდა შეასრულოთ? სადაქა არის
ალლაჰის ყოველ განდიდებაში (ესე იგი, როდესაც ამბობ: (სუბჰან ალლაჰ) და
ყოველ თაქბირში (ესე იგი, როდესაც ამბობ: ალლაჰუ აქბარ). და სადაქა არის
მადლიერების ყოველი აღნიშვნა (ესე იგი, როდესაც ამბობ: ალ-ჰამდუ ლილლაჰ)
და ყოველი განცხადება, რომ ის არის ერთადერთი ღმერთი (ლა ილლაჰა
ილლალლაჰ). სადაქაა ისიც, როდესაც სიკეთე გიხარია და ისიც, როდესაც
ბოროტებას წინ აღუდგები. სადაქაა მამაკაცის სექსუალური ურთიერთობაც
ცოლთან”. მაშინ მას უთხრეს: “ო, ალლაჰის შუამავალო! არის ჩვენს შორის
ვინმე ისეთი, ვინც დაჯილდოვდება იმისთვის, რომ თავის სექსუალურ
მოთხოვნილებებს იკმაყოფილებს?” მან უპასუხათ: “კაცი რომ რამე აკრძალულით
კმაყოფილდებოდეს, ეს ხომ ცოდვა იქნებოდა? ამიტომ, თუ კაცი კანონიერად
კმაყოფილდება ის უნდა დაჯილდოვდეს.”
[მუსლიმი]
კომენტარი: ეს
ჰადისი ხაზს უსვამს ორ მთავარ საკითხს. უპირველეს ყოვლისა _ უფლის
შაუამავლის (ა.დ.მ.) მონდომებას, რომ ერთმანეთს კეთილი საქმის კეთებაში
შეეჯიბრონ. მეორე _ ის გვასწავლის, რომ ისლამში სიკეთე მრავალგვარია და
მასში შედის ყველა ქმედება, რომელიც კეთილი განზრახვით სრულდება იმ
პირობით, რომ უფლისადმი მორჩილება შენარჩუნებულია. კაცის ბუნებრივი
აქტიურობაც კი მუბაჰის კატეგორიას ეკუთვნის (რაც დაშვებულია, მაგრამ
შეიძლება გამოტოვო ისე, რომ ცოდვის ჩადენის არ შეგეშინდეს) და ჯილდოს
იმსახურებს. უფრო მეტიც, ჯილდოს იმსახურებს კაცი მაშინაც, როდესაც ცოდვის
ჩადენისგან თავს იკავებს, თუ ეს თავშეკავება ალლაჰისადმი მორჩილებით არის
ნაკარნახევი. ამ შემთხვევაში, თავის შეკავება მორჩილების დონეზე ადის და
შესაბამისად ჯილდოვდება.
(1)(2)(7).gif)
