მუსლიმანი ქალის ერთ-ერთი ყველაზე გამოკვეთილი ნიშანი ალაჰისადმი მისი ღრმა ერთგულება და გულახდილი რწმენაა მასში, რომ ყველაფერი, რაც ამ სამყაროში ხდება, ისევე როგორც ადამიანების ბედი, ალაჰის სურვილსა და განგებას ემორჩილება. ის რაც ადამიანს თავს დაატყდება, შეუძლებელია ყოფილიყო აცილებული, ხოლო ის რაც ადამიანს არ შეემთხვევა, არც უნდა მომხდარიყო. ერთადერთი არჩვანი, რომელიც ადამიანს ამ ცხოვრებაში რჩება, ეს არის სწრაფვა მართალი გზისკენ და კეთილი ღვაწლის  - ღვთისმსახურების, თუ სხვა საქმის - აღსრულებაა, რაც საშუალებაა აძლევს მას, მთელი თავისი იმედების ალაჰზე დამყარებით, დაემორჩილოს მის ნებას და სჯეროდეს, რომ მას მუდამ ესაჭიროება ალაჰის დახმარება და თანადგომა.

მუსლიმანი ქალებისთვის ალაჰისადმი ღრმა ერთგულების და მისდამი გულახდილი რწმენის ერთ-ერთ ყველაზე ჩინებულ მაგალითს ჰაჯარის ისტორია წარმოადგენს. იბრაჰიმმა, „მშვიდობა იყოს მასზე“, მექაში დატოვა იგი კააბასთან, ზამზამის წყაროს თავზე მაშინ, როცა იქ არ იყო სხვა ადამიანი და არც წყალი. ჰაჯარს არავინ არ ახლდა, ჩვილი ვაჟიშვილის, ისმაილის გარდა. მან მშვიდად და აღელვების ყოველი ნიშნის გარეშე ჰკითხა იბრაჰიმს: „ალაჰმა გიბრძანა შენ ეს, იბრაჰიმ?“ იბრაჰიმმა უთხრა „ჰო“. ჰაჯარის პასუხი მის მორჩილებასა და იმედს გამოხატავდა: „მაშ იგი არ მიგვატოვებს“. (აღწერილია ბუხარის მიერ Kitab al-Anbiya-ში).

მდგომარეობა მართლაც ძალზედ რთული იყო: კაცმა თავისი ცოლი და ჩვილი ბავშვი უდაბნო ადგილას დატოვა, სადაც არ იყო არც მცენარე, არც წყალი, არც ხალხი და შორეული პალესტინის მხარეში დაბრუნდა. მას არაფერი დაუტოვა ერთი კალათი ფინიკისა და წყლით სავსე ტიკის გარდა. რომ არა ალაჰისადმი ღრმა ერთგულება და რწმენა, რომელიც ავსებდა ჰაჯარის გულს, იგი ვერ გაართმევდა თავს ამ ზედმიწევნით რთულ მდგომარეობას; იგი უბრალოდ დაიღუპებოდა და ვერ გახდეობდა ის ქალი, რომლის სახელიც დღე და ღამე არ ავიწყდება მათ, ვინც ჰაჯსა და უმრას ასრულებს ალაჰის სახლში, ყოველთვის, როცა ზამზამის წმინდა წყალს სვამს და ასრულებს გადარბენს საფასა და მარვაჰის ბორცვებს შორის, ისე როგორც ჰაჯარი განსაცდელის იმ ყველაზე მძიმე დღეს.

ამ ჭეშმარიტმა ერთგულებამ და შეგნებამ გასაოცარი გავლენა იქონია მუსლიმი მამაკაცებისა და ქალების ცხოვრებაზე: მან გამოაღვიძა მათი სინდისი (ცნობიერება) და შეახსენა მათ, რომ ალაჰი ხედავს და იცის ყოველი საიდუმლო და რომ ის ადამინთან არის ყველგან, სადაც კი იგი არ იყოს. ნებისმიერ დროს ალაჰის შეგრძნებისა და მისდამი ერთგულების შესახებ არაფერი არ იძლევა ისეთ ნათელ წარმოდგენას, როგორც Sifat al-Safwah-ში მოთხრობილი ახალგაზრდა მუსლიმანი გოგონას ამბავი, რომლის ციტირებასაც ახდენს იბნ ალ-ჯაუზი თავის ahkam ak-Nisa-ში (გვ. 441,442).

„მოთხრობილია აბდულა იბნ ზაიდ იბნ ასლამის მიერ მამამისის სიტყვებიდან, რომელმაც ეს ამბავი ბაბუამისისგან გაეგო, რომელიც ამბობდა: „ერთხელ, როდესაც, ღამით უმარ იბნ ალ-ხატაბს „დე მოწყალე იყოს მისდამი ალაჰი“,  მედინას შემოვლისას ვახლდი, ის დაიღალა და კედელს მიეყრდნო. შუაღამე იყო და მოგვესმა, თუ როგორ ეუბნებოდა ქალი თავის ქალიშვილს, „ჩემო გოგონა, ადექი და რძეს ცოტაოდენი წყალი შეურიეო“. გოგონამ უპასუხა „დედა, არ გაგიგია ამირა ალ-მიმუნინის (მორწმუნეთა მმართველის) დღევანდელი ბრძანება?“ დედამ სთქვა „რაშია საქმე?“ გოგონამ უპასუხა „ვიღაცას უბრძანა, ხმამაღლა გამოეცხადებინა, რძე წყლით არ გააზავოთო.“ დედამ სთქვა „ადექი და გააზავე რძე; უმარი აქ ვერ დაგინახავს.“ გოგონამ დედამისს უპასუხა „მე არ შემიძლია ხალხის თანდასწრებით დავემორჩილო მას (ალაჰს), და არ დავემორჩილო, როცა მარტო ვარო“. უმარმა გაიგო ეს და მითხრა: „ო, ასლამ, მიდი და ნახე, ვინ არის ის ქალი, ვის ესაუბრებოდა და ჰყავს თუ არა ქმარიო.“ ასე რომ წავედი და გავიგე, რომ გაუთხოვარი იყო, სხვა ქალი დედამისი იყო და არცერთს არ ჰყავდა ქმარი. დავბრუნდი უმართან და ვუთხარი ყველაფერი, რაც შევიტყვე. მან თავის ვაჟებს უხმო და უთხრა: “სურს რომელიმე თქვეგანს ცოლის შერთვა, შემიძლია ქორწინება მოგიგვაროთო? მე თვითონ, ცოლის შერთვის სურვილი რომ მქონოდა, უპირველეს ყოვლისა იმ ახალგაზრდა ქალს მოვიყვანდიო.“ აბდულამ სთქვა: „მე მყავს ცოლიო“. აბდულ-რაჰმანმა სთქვა: „მე მყავს ცოლიო.“ ასიმმა სთქვა: “მე არ მყავს ცოლი, მე გამაყოლე ის ქალიო.“ ასე რომ უმარმა გაურიგა ის ქალიშვილი აზიმს. მან გააჩინა გოგონა, რომელიც უმარ იბნ აბდულ-აზიზის დედა გახდა.“    

სწორედ ღრმა პასუხისმგებლობის  გრძნობაა ის, რაც ისლამმა ჩათესა ამ ქალიშვილის გულში. იგი მართალი და პატიოსანი იყო ყველა თავის საქციელში - როგორც საჯარო, ისე პირადში, რადგან სწამდა, რომ ალაჰი იყო მასთან ნებისმიერ დროს და ხედავდა და ესმოდა ყველაფერი. ეს ჭეშმარიტი ერთგულებაა და სწორედ ერთგულებამ აღამაღლა იგი ihsan-ის სიმაღლემდე. ერთერთი პირველი ჯილდო, რომლითაც იგი დააჯილდოვა ალაჰმა, სწორედ ის კურთხეული ქორწინება იყო, რომლის ერთ-ერთი შთამომავალი მეხუთე მართლმორწმუნე ხალიფა  უმარ იბნ აბდულ-აზიზი გახლდა.

ჭეშმარიტი მუსლიმანი ქალის Aqidah (ერთგულება) უმანკო და ფაქიზია, უმეცრების, ილუზიების, ცრურწმენის ლაქებისგან განწმენდილი. ეს Aqidah ეფუძნება ერთგულებას უფლისადმი, ერთადერთის, უმაღლესის, მარადიულის, ყოვლისშემძლის, რომელსაც მთელი სამყარო ემორჩილება, რომელსაც ყველაფერი უნდა დაუბრუნდეს.

ყურანი (23:88-89)

ეს ის უმანკო, ღრმა ერთგულებაა, რომლიც გამობრძმედს მუსლიმანი ქალის ხასიათს, გულისხმიერებასა და გამოცდილებას ჰმატებს მას ისე, რომ იგი ცხოვრებას ხედავს ისეთს, როგორიც იგი სინამდვილეშია, როგორც გამოცდას, რომელის შედეგებიც გამოჩნდება ერთ დღეს, რომელიც უცილობლად დადგება:

(ყურანი 45:26)             (ყურანი 23:115)        (ყურანი 67: 1-2)

იმ დღეს ადამიანებს მათი ნამოქმედარისთვის მოეკითხებათ. თუ ნამოქმედარი კარგი იქნება, მათაც კეთილს მიუზღავენ, თუ ნამოქმედარი ბოროტი იქნა, მათაც ბოროტი მიეზღებათ. აქ ოდნავ უსამართლობასაც არ ექნება ადგილი:

(ყურანი 40:17)   

სასწორი (რომელითაც ადამინთა საქმენი აიწონ) ყველაფერს უდიდესი სიზუტით აწონის, პიროვნების საკეთილდღეოდ თუ საზიანოდ:

(ყურანი 99: 7-8)

არაფერი არ დაიფარება იმ დღეს დიდების Rabb-ის (უფლისგან), თუნდაც მდოგვის მარცვლის ოდენა იყოს.

(ყურანი 21:47)

ეჭვს გარეშეა, რომ მუსლიმანი ქალი, როდესაც იგი ამ აიათების  მნიშვნელობას ჩაუფიქრდება, განკითხვის დღეზე იფიქრებს, თავის Rabb-ს მორჩილებით, მონანიებით, მადლიერებით მიუბრუნდება და საიქიოსთან შეხვედრასთან მოლოდინში იმდენი კეთილი საქმის აღსრულებას შეეცდება, რამდენის ძალიც შესწევს.