მე მივდივარ ...

მე მივდივარ მასთან შესახვედრად, რომელთანაც დაბადებიდანვე მივილტვი და რომელთან შეხვედრის დროც ბოლო ამოსუნთქვაა.

მე მივდივარ მასთან შესახვედრად, რომელთანაც დაბადებიდანვე მივილტვი და რომელთან შეხვედრის დროც ბოლო ამოსუნთქვაა.

 

მეშინია. უკან სინანული მრჩება, მაგრამ არ ვწუხვარ. გულნატკენი ვარ. ვინც სიტყვა დაივიწყა და არ შეასრულა, ვინც ძმას ხელი არ გაუწოდა, ვინც დაცემული არ წამოაყენა, ვინც ღვთის გულისათვის ცრემლი დაიშურა, ვინც სურათების „დალაიქებით“ შემოიფარგლა და ნანახი ისე ჩათვალა, თითქოს არ მომხდარა, ვინც მოძალადის გვერდით დადგა და მსხვერპლის გამო ნიანგის ცრემლები დაღვარა, მე მათგან გულნატკენი ვარ. მე ამ გულისტკივილით მივდივარ ღმერთთან და ამ ყველაფერ მოვუყვები.

 

.

არავინ იცის, როდის შეხვდება ის ადამიანს. ზოგჯერ 14 წლის გოგონას ბაზარში მოძებნის. მმოძებნის და შუბლში დახლილი ტყვიით წაიყვანს. ტანისამოსი სისხლით იჟღინთება. სანამ ღმერთთან წარსდგება, მას ანგელოზები განბანვენ.

 

„შენი ძმა მე ვარ, ამ მკვლელებთან რატომ მეგობრობ? ამას ვერ ეუბნება.

 

ზოგჯერ პირდაპირ უნდა იარო. თუ გსურს, რომ საკუთარ სახლში გნახოს, საამისოდ ზოგჯერ სახლიდან გასვლაა საჭირო. შენ, მთელი ინტერესით უნდა იარო ეს გზა, რომლის ბოლოც არ ჩანს. გზა რომ დამთავრდება და ზღვას მიადგები თავისუფლად უნდა შეხვიდე. ზღვას ბოლობოლო ექნება ნაპირი. ამ ნაპირზე ან ცოცხალი გააღწევ, ან კიდე მკვდარი.

 

 „ჩემი სახლი უფრო დიდი იყო, ვიდრე თქვენ წარმოგედგინათ. ჩემი ოთახები უფრო დიდი იყო, ვიდრე თქვენი ამბიცია. რატომ დაწვით ჩვენი ბავშვების თვალწინ სურათები. ახლა ბედნიერები ხართ?!“ - ამას ვერ ეუბნები.

 

ზოგჯერ სახლშიც მოგაგნებს. უცებ ცეცხლმოდებული სახლებიდან კვამლი ავარდება. წარმოიდგინეთ, რომ ყოველი ხმა ცაში იკრიბება და ეს გოდება ყოველ საათში ისმის. ბავშვები იხოცებიან. ნუ შეხედავთ შიშველ ფეხებსა და მტვერში ამოგანგლულ სახეებზე. ისინი უსპეტაკესები წავლენ. ქალები იხოცებიან. კაცები იხოცებიან. იწვიან და წამებით იხოცებიან. სამოთხის ხილი ძვირი უჯდებათ. გული, სანამ ნამდვილ პატრონს არ დაუბრუნდება, მანამდე  ტკივილს გრძნობს.     

 

 „ნუთუ მუსლიმები მართლა ფრჩხილისა და ნუნის მსგავსნი არიან?“ თითებს გვაძრობენ და გვტკივა? - ამას ვერ ამბობენ...

 

აჰზაბის სურაში შექებული ადამიანების შესახებ ბევრი შემიძლია მოგიყვეთ. როდესაც ახალ ამბებში წერენ „უაკანასკნელი ცნობები“, განა ეს მართლა უკანასკნელი გგონიათ? ნუთუ გგონიათ, რომ ის ადამიანები იტანჯებიან და ეს თქვენ არ გეხებათ? ჯერ კიდევ პირველ კლასში რომ გეშინოდათ, ვინმეს მასწავლებელთან არ დაებეზღებინეთ, მე ახლა ღმერთთან მივდივარ, რათა თქვენი ნამოქმედარი შევჩივლო. ყველაფერი ჩავიწერე. ყოველი თქვენი ნამოქმედარი და უმოქმედობა, ყოველი ნათქვამი და გაჩუმება, ყოველი დანახული და ყოველი თვალის დახუჭვა, ყოველი თქვენი დაჯდომა და ადგომა აღწერლი მაქვს. მე ამს ყველაფერს მოვუყვები.

 

 

მე მივდივარ...

 

მინდა, რომ ჩემს შემდეგ იდეა დარჩეს. ჩვენ და მათ, ვისაც სიკვდილის შიშით მიმართულება შეუცვლია, სიკვდილის ერთნაირად არ გვესმის. ეს იყო გამოცდა. არავის უთქვამს, რომ ის ადვილი იქნებოდა. არავის უთქვამს, რომ ის არ საჭიროებდა ტანჯვას ან სამაგიეროს. ამ გზაზე თავის გადადება, საჭიროების შემთხვევაში თავის გაწირვას გულისხმობს. შეიძლება ვიღაც ფიქრობდეს, რომ ჩვენს შესახებ გადაწყვეტილება მიიღეს. გადაწყვეტილებები ცაში მიიღება. თქვენ ვინ ხართ?!

 

ჩვენ არ ვართ ის ადამიანები, რომლებიც ვიღაცის გამო ღმერთს აწყენინებს.

 

მე მივდივარ...

 

მივდივარ ჩემამდე წასული მეგობრები, ჩემი შუამავლის გვერდით. თქვენ დარჩებით. ჩვენს შორის ვინ არის მართალი იქ გაირკვევა, სადაც მე მივდივარ.

 

მე მივდივარ...

 

დროა მოაწესრიგოთ საკუთარი თავი. ნუ დაგავიწყდებათ, რომ თქვენი ჯერიც დადგება. ყოველთვის გახსოვდეთ, რომ შეჰიდების მსგავსად ცხოვრება გულისხმობს მხოლოდ ღმერთს ეთაყვანო და სხვას არავის.

 

მე მივდივარ...

დაე მაგალითი აიღოთ ამ მოგზაურობისგან. თქვენ, ჩემო ძმებო იმდენი ხართ, რომ ერთად რომ შეიკრიბოთ და მხოლოდ ფეხი მიწას დაჰკრათ დედამიწა შეინძრევა. თქვენს თვალწინ გავივლი ბეწვის ხიდზე. ოდნავ შიშსაც ვერ შემამჩნევთ. ვერც მღელვარებას შემნიშნავთ. ამ ჩემს გაბრაზებასაც თან წავიყოლებ.

 

მე მივდივარ...

 

მე ვისურვებ ამ წასვლამ გაგახსენოთ თუ ვინ ხართ თქვენ. იქნებ გამონახოთ გზა, როგორ დადგეთ ფეხზე და დაიცვათ ჩაგრულები. ჩვენი სულები  არ დატოვებენ ჩვენს სხულებს უბრალოდ.  ჩვენ ღმერთისგან ველით ჯილდოს. თუ ეს არ იქნება მაგალითი მათთვის, ვინც რჩება, ეს ძალიან დაგვწყვეტს გულს.

 

 

ჩემი უკანასკნელი სიტყვა ასეთია:

 

ყოველთვის ცოდნით შეებრძოლეთ უმეცრებას, ბოროტებასა და უსამართლობას. მორწმუნე ადამიანი არასოდეს დაკარგავს ღმერთის იმედს. სიცოცხლის ბოლომდე ღმერთის გზაზე უნდა იდგეთ და ამ მიზანს ემსახურებოდეთ. ბოროტების ყოველ მახეს, ისევ და ისევ ცოდნით უნდა დააღწიოთ თავი.

 

ქალების აღზრდას და მათი ზნეობის დაცვას დიდი მნიშვნელობა მიანიჭეთ. ისლამის საზოგადოებამ კი ლიდერის ნაკლებობა არასოდეს უნდა გამოსცადოს. რაც უფრო ცუდი იქნება მდგომარეობა, მით უფრო ძლიერი და ხარისხიანი ლიდერები გამოიკევეთებიან. მე მოვხუცდი. გამჩენი ნებისმიერ დროს წამიყვანს თავისთან. მე მინდა მის წინაშე შეჰიდად წარვსდგე. შემი შეჰიდობისთანავე ცვლილებები დაიწყება. მე მინდა ჩემმა ხალხმა და მსოფლიო მუსლიმებმა ღმერთს შემავედრონ. თუ ამ ქვეყნად შეხვედრა არარ გვიწერია, დაე, იმქვეყნად, სამოთხეში შევხვდეთ, ინშაალლაჰ!“

 

მოთიურ რაჰმან ნიზამი  

მე მივდივარ მასთან შესახვედრად, რომელთანაც დაბადებიდანვე მივილტვი და რომელთან შეხვედრის დროც ბოლო ამოსუნთქვაა.

 

მეშინია. უკან სინანული მრჩება, მაგრამ არ ვწუხვარ. გულნატკენი ვარ. ვინც სიტყვა დაივიწყა და არ შეასრულა, ვინც ძმას ხელი არ გაუწოდა, ვინც დაცემული არ წამოაყენა, ვინც ღვთის გულისათვის ცრემლი დაიშურა, ვინც სურათების „დალაიქებით“ შემოიფარგლა და ნანახი ისე ჩათვალა, თითქოს არ მომხდარა, ვინც მოძალადის გვერდით დადგა და მსხვერპლის გამო ნიანგის ცრემლები დაღვარა, მე მათგან გულნატკენი ვარ. მე ამ გულისტკივილით მივდივარ ღმერთთან და ამ ყველაფერ მოვუყვები.

 

.

არავინ იცის, როდის შეხვდება ის ადამიანს. ზოგჯერ 14 წლის გოგონას ბაზარში მოძებნის. მმოძებნის და შუბლში დახლილი ტყვიით წაიყვანს. ტანისამოსი სისხლით იჟღინთება. სანამ ღმერთთან წარსდგება, მას ანგელოზები განბანვენ.

 

„შენი ძმა მე ვარ, ამ მკვლელებთან რატომ მეგობრობ? ამას ვერ ეუბნება.

 

ზოგჯერ პირდაპირ უნდა იარო. თუ გსურს, რომ საკუთარ სახლში გნახოს, საამისოდ ზოგჯერ სახლიდან გასვლაა საჭირო. შენ, მთელი ინტერესით უნდა იარო ეს გზა, რომლის ბოლოც არ ჩანს. გზა რომ დამთავრდება და ზღვას მიადგები თავისუფლად უნდა შეხვიდე. ზღვას ბოლობოლო ექნება ნაპირი. ამ ნაპირზე ან ცოცხალი გააღწევ, ან კიდე მკვდარი.

 

 „ჩემი სახლი უფრო დიდი იყო, ვიდრე თქვენ წარმოგედგინათ. ჩემი ოთახები უფრო დიდი იყო, ვიდრე თქვენი ამბიცია. რატომ დაწვით ჩვენი ბავშვების თვალწინ სურათები. ახლა ბედნიერები ხართ?!“ - ამას ვერ ეუბნები.

 

ზოგჯერ სახლშიც მოგაგნებს. უცებ ცეცხლმოდებული სახლებიდან კვამლი ავარდება. წარმოიდგინეთ, რომ ყოველი ხმა ცაში იკრიბება და ეს გოდება ყოველ საათში ისმის. ბავშვები იხოცებიან. ნუ შეხედავთ შიშველ ფეხებსა და მტვერში ამოგანგლულ სახეებზე. ისინი უსპეტაკესები წავლენ. ქალები იხოცებიან. კაცები იხოცებიან. იწვიან და წამებით იხოცებიან. სამოთხის ხილი ძვირი უჯდებათ. გული, სანამ ნამდვილ პატრონს არ დაუბრუნდება, მანამდე  ტკივილს გრძნობს.     

 

 „ნუთუ მუსლიმები მართლა ფრჩხილისა და ნუნის მსგავსნი არიან?“ თითებს გვაძრობენ და გვტკივა? - ამას ვერ ამბობენ...

 

აჰზაბის სურაში შექებული ადამიანების შესახებ ბევრი შემიძლია მოგიყვეთ. როდესაც ახალ ამბებში წერენ „უაკანასკნელი ცნობები“, განა ეს მართლა უკანასკნელი გგონიათ? ნუთუ გგონიათ, რომ ის ადამიანები იტანჯებიან და ეს თქვენ არ გეხებათ? ჯერ კიდევ პირველ კლასში რომ გეშინოდათ, ვინმეს მასწავლებელთან არ დაებეზღებინეთ, მე ახლა ღმერთთან მივდივარ, რათა თქვენი ნამოქმედარი შევჩივლო. ყველაფერი ჩავიწერე. ყოველი თქვენი ნამოქმედარი და უმოქმედობა, ყოველი ნათქვამი და გაჩუმება, ყოველი დანახული და ყოველი თვალის დახუჭვა, ყოველი თქვენი დაჯდომა და ადგომა აღწერლი მაქვს. მე ამს ყველაფერს მოვუყვები.

 

 

მე მივდივარ...

 

მინდა, რომ ჩემს შემდეგ იდეა დარჩეს. ჩვენ და მათ, ვისაც სიკვდილის შიშით მიმართულება შეუცვლია, სიკვდილის ერთნაირად არ გვესმის. ეს იყო გამოცდა. არავის უთქვამს, რომ ის ადვილი იქნებოდა. არავის უთქვამს, რომ ის არ საჭიროებდა ტანჯვას ან სამაგიეროს. ამ გზაზე თავის გადადება, საჭიროების შემთხვევაში თავის გაწირვას გულისხმობს. შეიძლება ვიღაც ფიქრობდეს, რომ ჩვენს შესახებ გადაწყვეტილება მიიღეს. გადაწყვეტილებები ცაში მიიღება. თქვენ ვინ ხართ?!

 

ჩვენ არ ვართ ის ადამიანები, რომლებიც ვიღაცის გამო ღმერთს აწყენინებს.

 

მე მივდივარ...

 

მივდივარ ჩემამდე წასული მეგობრები, ჩემი შუამავლის გვერდით. თქვენ დარჩებით. ჩვენს შორის ვინ არის მართალი იქ გაირკვევა, სადაც მე მივდივარ.

 

მე მივდივარ...

 

დროა მოაწესრიგოთ საკუთარი თავი. ნუ დაგავიწყდებათ, რომ თქვენი ჯერიც დადგება. ყოველთვის გახსოვდეთ, რომ შეჰიდების მსგავსად ცხოვრება გულისხმობს მხოლოდ ღმერთს ეთაყვანო და სხვას არავის.

 

მე მივდივარ...

დაე მაგალითი აიღოთ ამ მოგზაურობისგან. თქვენ, ჩემო ძმებო იმდენი ხართ, რომ ერთად რომ შეიკრიბოთ და მხოლოდ ფეხი მიწას დაჰკრათ დედამიწა შეინძრევა. თქვენს თვალწინ გავივლი ბეწვის ხიდზე. ოდნავ შიშსაც ვერ შემამჩნევთ. ვერც მღელვარებას შემნიშნავთ. ამ ჩემს გაბრაზებასაც თან წავიყოლებ.

 

მე მივდივარ...

 

მე ვისურვებ ამ წასვლამ გაგახსენოთ თუ ვინ ხართ თქვენ. იქნებ გამონახოთ გზა, როგორ დადგეთ ფეხზე და დაიცვათ ჩაგრულები. ჩვენი სულები  არ დატოვებენ ჩვენს სხულებს უბრალოდ.  ჩვენ ღმერთისგან ველით ჯილდოს. თუ ეს არ იქნება მაგალითი მათთვის, ვინც რჩება, ეს ძალიან დაგვწყვეტს გულს.

 

 

ჩემი უკანასკნელი სიტყვა ასეთია:

 

ყოველთვის ცოდნით შეებრძოლეთ უმეცრებას, ბოროტებასა და უსამართლობას. მორწმუნე ადამიანი არასოდეს დაკარგავს ღმერთის იმედს. სიცოცხლის ბოლომდე ღმერთის გზაზე უნდა იდგეთ და ამ მიზანს ემსახურებოდეთ. ბოროტების ყოველ მახეს, ისევ და ისევ ცოდნით უნდა დააღწიოთ თავი.

 

ქალების აღზრდას და მათი ზნეობის დაცვას დიდი მნიშვნელობა მიანიჭეთ. ისლამის საზოგადოებამ კი ლიდერის ნაკლებობა არასოდეს უნდა გამოსცადოს. რაც უფრო ცუდი იქნება მდგომარეობა, მით უფრო ძლიერი და ხარისხიანი ლიდერები გამოიკევეთებიან. მე მოვხუცდი. გამჩენი ნებისმიერ დროს წამიყვანს თავისთან. მე მინდა მის წინაშე შეჰიდად წარვსდგე. შემი შეჰიდობისთანავე ცვლილებები დაიწყება. მე მინდა ჩემმა ხალხმა და მსოფლიო მუსლიმებმა ღმერთს შემავედრონ. თუ ამ ქვეყნად შეხვედრა არარ გვიწერია, დაე, იმქვეყნად, სამოთხეში შევხვდეთ, ინშაალლაჰ!“

 

მოთიურ რაჰმან ნიზამი  

  • 30/05/2016
  • 1941

კომენტარები

განაახლეთ


სტატიები

REZO AZİZ MİKELADZE

ისე ვცხოვრობთ, თითქოს არასოდეს ველით სიკვდილს

REZO AZİZ MİKELADZE

ყურბანი ისლამში

REZO AZİZ MİKELADZE

ჯემა’ეთი და მეჩეთი

REZO AZİZ MİKELADZE

მარხვა

REZO AZİZ MİKELADZE

სამოთხეში კვოტის დეფიციტი!

REZO AZİZ MİKELADZE

ხელმძღვანელობა


ქადაგებისქააბადან პირდაპირი ჩართვამედინადან პირდაპირი ჩართვა

შუადღის ეზნამდე დარჩენილი დრო:

  • 00
  • :
  • 00
  • :
  • 00

ლოცვის დროს ბათუმში
ლოცვის დროს ბათუმში 22.11.2017
ცისკარი მზე ლანჩი დღის მეორე ნახევარში საღამო ღამ.ლოცვა
ორშაბათი 06:26 08:03 13:06 15:34 17:57 19:23
სამშაბათი 06:27 08:04 13:06 15:33 17:56 19:23
ოთხშაბათს 06:28 08:05 13:06 15:33 17:55 19:22
ხუთშაბათი 06:29 08:06 13:07 15:32 17:55 19:22
პარასკევი 06:30 08:08 13:07 15:32 17:54 19:21
შაბათის 06:31 08:09 13:07 15:32 17:54 19:21
კვირა 06:32 08:10 13:08 15:31 17:53 19:21